Psychoza maniakalno-depresyjna cz.2

Pomimo słusznych założeń teorii Jacksona co do czynności korowo-psychicznych sam fakt istnienia psychozy maniakalno-melancholicznej jest dowodem nie mniejszej odporności, bo szkodliwości zewnętrzne mają tu małe znaczenie, ale dowo­dem jakiejś dziedziczonej niedokładności w czynności talamicznego ośrodka afektywności protopatycznej produkujące­go według Heada ton uczuciowy przyjemny lub przykry dla poszczególnych wrażeń ustrojowych i zmysłowych, a ponadto produkującego ogólne […]

Psychoza maniakalno-depresyjna

Psychoza maniakalno-depresyjna

W podręcznikach psychiatrii psychoza maniakalno-depresyjna jest zwykle omawiana obok schizofrenii. Całkiem inną sprawą jest leczenie depresji, a leczenie psychizy maniakalno-depresyjnej. Liczne związki kli­niczne pomiędzy psychozą maniakalno-depresyjną, a schizofrenią w zupełności usprawiedli­wiają sąsiedztwo tych chorób w podręcznikach psychiatrii. Przecież Bleuler twierdził, że nie nale­ży pytać, czy dana sprawa jest schizofrenią czy też psychozą maniakalno-depresyjną, ale należy rozważać, ile w niej jest schizofrenii, a ile psychozy maniakalno-depresyjnej.

Dyssolucja i otępienie umysłu – cz.2

Musimy więc dojść do wniosku, że regresja w stanach otę­pienia jest nie płytsza i nie głębsza, ale jakościowo inna ani­żeli w schizofrenii. Gdyby dyssolucja otępieniowa była dal­szym pogłębieniem dyssolucji schizofrenicznej, to oprócz schi­zofrenicznych ubytków w uczuciowości wyższej, musiałaby z natury rzeczy wykazywać także ubytki myślenia prelogicznego, którego wyzwalanie jest w stanach dementywnych ra­czej ułatwione. Ale […]

Podział schizofrenii – cz.2

Okazuje się, że 1) kierownicza w rozwoju psychicznym rola popędu syntonicznego lub jego niedomogi przejawia się także i w patologii urojeń, poprzez górowanie urojeń prześladow­czych nad urojeniami o innej treści, dotyczącej nawet własne­go ciała i 2) pogłębianie się dyssolucji paranoidalnej może nie­kiedy, ale bynamniej nie musi iść równolegle do dyssolucji typu inkoherentnego. Nie potrafimy jeszcze […]

Schizofrenia

Podział schizofrenii

Jeżeli doszliśmy do przekonania, że objawy pozytywne w schizofrenii są normą poziomu prelogicznego, to powstaje pytanie jak należy w tych warunkach tłumaczyć podział schi­zofrenii na podgrupy. Podział ten powstał stąd, że w przeci­wieństwie do negatywnych, czyli ubytkowych objawów schi­zofrenii, które mają charakter powszechny, bo znajdujemy je we wszystkich przypadkach schizofrenii, objawy pozytywne są bardzo zmienne i wielorakie, wykazują nieskończoną róż­norodność indywidualną, podkreślaną przez wszystkich auto­rów.

Głębokość dyssolucyjna – cz.2

Krapelin, który te objawy pozytywne nazywa „towarzyszą­cymi”, w przeciwieństwie do „podstawowych” objawów – według naszych określeń ubytkowych – przyznaje się otwar­cie, że nie umie wyjaśnić ich pochodzenia, które z asocjacjonistycznego punktu widzenia rzeczywistości nie dają się wy­jaśnić. Objawy pozytywne w majaczeniach nazywa Krapelin objawami „podrażnieniowymi”, jednakże podobnych, ale prze­wlekłych objawów prelogicznych w schizofrenii nie chce […]

Choroba psychiczna

Głębokość dyssolucyjna

Zagadnienie dualizmu psychicznego jest wprawdzie bardzo stare, rozważane jeszcze przez autorów starożytnych i roz­strzygane w sposób stanowczy i pozytywny przez niektórych autorów nowszych, np. Jamesa Sully’ego, współczesnych psy­choanalityków z teoriami „jaźni” i „nadjaźni”, Bronisława Ma­linowskiego. Pomimo tego jednak nie znajduje dotąd uzna­nia u wielu innych autorów, którzy nie widzą dualizmu psy­chicznego i podkreślają „jednolitość i niepodzielność psychi­ki”, nawet jeżeli uznają jej związek z czynnościami kory móz­gowej, jak np. Bleuler i Krapelin.

Dyssolucja osobowości schizofrenicznej – cz.2

W naszym rozumieniu normalny dualizm psychiczny czło­wieka, osobowość oceniająca i oceniana Jamesa Sully’ego, dynamizm czołowo-sprzężony i dynamizm prelogiczny, nie są jakąś fikcją metafizyczną, ale mają swoje zupełnie konkretne odpowiedniki neurodynamiczne, pochodzenia mnemicznego. Bleuler stoi również na gruncie mnemicznym jak i my, ale w przeciwieństwie do nas przypuszcza, że engramy nie mają charakteru mnemicznego, stąd dla […]

Osobowość schizofreniczna

Dyssolucja osobowości schizofrenicznej

Otępienie wczesne w rozumieniu Krapelina jest jednostką kliniczną, do której weszła hebefrenia, katatonia i otępienie paranoidalne i które zostało przekształcone przez Bleulera na psychozę rozszczepieniową, schizofrenię, z dodaniem do wy­mienionych trzech obrazów czystej postaci schizofrenii. Krapelinowska nazwa tej nowej jednostki klinicznej nie utrzymała się dlatego, że pomimo niepomyślnego rokowania w przewle­kłych przypadkach tej psychozy nie można w niej stwierdzić otępienia umysłu w znaczeniu organicznym, to jest w znacze­niu stanu dementywnego.